François-Émile Majerus
De François-Émile Majerus, gebuer den 22. Abrëll 1819 an der Stad Lëtzebuerg a gestuerwen och do den 22. Oktober 1877, war e lëtzebuergesche Minneningenieur.
De François-Émile Majerus huet zu Léck fir Ingénieur des mines studéiert an dës Studie mat engem Diplom ofgeschloss. Ëm 1849 ass hien a Mexiko gaangen, an en huet fir d'mexikanesch Regierung d'Geologie vun etleche Bierger, dorënner de Popocatepetl an de Pic Orizala erfuerscht. Hien huet do och Sëlwer- a Bläiminne geleet.
Hannescht an Europa, gouf en 1856 Matgrënner vun der Burbacher Schmelz a war bis 1860 hiren Direkter. Duerno huet hien d'Colmer Schmelz gepacht.
Hie war och 1855 Conseiller fir d'Lëtzebuerger Regierung, wéi et drëms goung, zu Lëtzebuerg Eisebunnen ze bauen. Vun 1875 bis zu sengem Doud war de François-Émile Majerus och Administrateur-délégué vun de Prince-Henri Eisebunnen.
De Schwiefel, deen en um Popocatepetl fonnt huet, huet en dem Staatsmusée vermaach.
De Projet vun der Eisebunnsstreck Lëtzebuerg-Saarbrécken[änneren]
An de Projete fir d'Eisebunnsstrecken hat de François Majerus eng direkt Verbindung mat Saarbrécken, via Réimech geplangt. Déi direkt Verbindung mat dem Saarland, déi deemools als wichteg ugesi gouf,[1] gouf awer ni realiséiert. Déi deemools geplangte Verbindung mat Saarbrécken gouf eréischt 140 Joer méi spéit realiséiert. Allerdéngs muss een den Ausdrock Eisebunn duerch Autobunn ersetzen. Op däitscher Säit war domat schonns 1970 duerch de Bau vun der däitscher A8 ugefaange ginn, a gouf an engem däitsch-lëtzebuergesche Vertrag vum 18. Abrëll 1994 iwwer de Bau vum Schengener Viaduc deen d'Verbindung mat der Lëtzebuerger A13 mécht, festgehalen.
Gielercher[änneren]
- Am Memorial vum 8. Juli 1870 steet seng Nominatioun als Officier vum Ordre de la couronne de chêne[2]
Referenzen[änneren]
- ↑ Gesetz vum 7. Mee 1856
- ↑ L'avenir vum 12. Juli 1870 op eluxemburgensia
