Klibberen

Vu Wikipedia
Wiesselen op: Navigatioun, sichen
Stub W.svg Dësen Artikel ass eréischt just eng Skizz. Wann Dir méi iwwer dëst Thema wësst, sidd Dir häerzlech invitéiert, aus dëse puer Sätz e richtegen Artikel ze schreiwen. Wann Dir Hëllef braucht beim Schreiwen, da luusst bis an d'FAQ eran.
Eng Klibber, Enn 1930er Joren

Klibberen ass eng al Traditioun am Elsass, laanscht d'Musel a Frankräich an zu Lëtzebuerg, déi dora besteet, datt d'Klibberjongen an d'Klibbermeedercher, meeschtens d'Massendénger, d'Klacken vu Gréngen Donneschdeg bis Ouschtersonndeg ersetzen, déi dann, wéi et am Volleksmond heescht, op Roum beichte sinn.

Während deenen Deeg iwwerhuelen d'Jongen an d'Meedercher als Massendénger den Déngscht vun de Klacken. Se zéien da mueres, mëttes an owes durch d'Stroossen, fir mat hire Klibberen oder Jarren (fr. Crécelle; de. Schnarre), unzekënnegen, datt d'Mueres- oder d'Owesklack laut oder invitéieren d'Leit an d'Déngschter vum Karfreideg.

Eng Klibber aus den 1970er Joren

Fir Ouschteren ginn d'Klibberjongen an d'Klibbermeedecher da belount a kréien meeschtens scho Karsamschdeg d'Ouschtereeër als Klibberloun. Dobäi sange se de Sproch:
D'Ouschtere sinn do, d'Ouschtere sinn do.
Gitt eis déi Eeër eraus, déi rout, déi wäiss, déi blo.

Nom Edmond de la Fontaine géif d'Klibberen op en alägyptesche Brauch zréckgoen, datt während der Trauerzäit nom Osiris sengem Doud déi béis Geeschter duerch klibbere sollte verdriwwe ginn[1].

Geklibbert gëtt och beim jiddesche Purimfest. Dëst Fest erënnert drun, datt all Judden, sou wéi et am Buch Ester steet, vum Haman, dem héchste persesche Regierungsbeamten, ëmbruecht gi sollten. D'Ester huet d'Judden awer gerett. Fir dat ze feieren ginn op Purim Texter aus dem Buch Ester virgelies an all Kéier, wann den Numm Haman virkënnt, da klibberen d'Kanner sou haart, datt den Numm am Kaméidi ënnergeet.

Literatur[änneren | Quelltext änneren]

Um Spaweck[änneren | Quelltext änneren]

Commons: Klibberen – Biller, Videoen oder Audiodateien

Referenzen[änneren | Quelltext änneren]

  1. Edmond de la Fontaine, Luxemburger Sitten und Bräuche, neue illustrierte Ausgabe, éd. Krippler-Muller, 1983, S. 44. Hie berifft sech op Dr J. N. Sepp, Das Heidenthum und dessen Bedeutung für das Christenthum, Bd. 2, Regensburg, 1853, S. 19.