Haiku
Vu Wikipedia, der fräier Enzyklopedie.
Haiku, op Japanesch 俳句 haiku „lëschtege Vers“, ass eng japanesch Gedichtform. Traditionell besteet en Haiku aus dräi Gruppe vu jeweils 5, 7 a 5 Silben (streng geholl japanesch Moren), déi heiansdo fir d'Betounung vun dëser Form an dräi getrennte Versen oder och an enger Zeil, gedeelt duerch Zwëscheraim, ugeuerdnet ginn. Normalerweis gëtt awer op esou eng Deelung verzicht.
Mat insgesamt 17 Silben (resp. Moren) ass den Haiku déi kierzte Gedichtform vun der Welt. E beschreiwt traditionell e Bild aus der Natur an e gëtt (mat Hëllef vu sougenannte Joreszäitewierder, op Japanesch Kigo) d'Joreszäit ze erkennen. Et gëtt och Kreeser vun Haiku-Dichteren, déi eng fräi Form, ouni déi genannte Virgaben, vertrieden. De Grënner vum modernen Haiku als eegestänneg Form vun der Dichtung war de Masaoka Shiki. Hie war et och, deen de Begrëff Haiku geprägt huet (géigeniwwer vum méi aalen Haikai oder Hokku).
[änneren] Berühmten Haiku-Dichter (Iwwersiicht)
- Edo-Zäit
- Matsuo Bashō (1644–1694)
- Yosa Buson (1716–1783)
- Kobayashi Issa (1763–1827)
- Zënter der Meiji-Zäit
- Masaoka Shiki (1867–1902)
- Kawahigashi Hekigotō (1873–1937)
- Takahama Kyoshi (1874–1959)
- Taneda Santōka (1882–1940)
- Ozaki Hōsai (1885–1926)
- Mizuhara Shūōshi (1892–1981)
- Yamaguchi Seison (1892–1988)
- Saitō Sanki (1900–1962)
- Hino Sōjō (1901–1956)
- Yamaguchi Seishi (1901–1994)
- Nakamura Kusatao (1901–1983)
- Ōno Rinka (1904–1982)
- Katō Shūson (1905–1993)
- Furusawa Taiho (1913–2000)
- Suzuki Masajo (1906–2003)
- Mori Sumio (1919–)
