Photosphär
Vu Wikipedia, der fräier Enzyklopedie.
D´Photosphär ass déijeeneg Schicht vun der Sonn, aus déier dat siichtbart Liicht vun der Sonn stamt. D´Schicht ass ongeféier 400 km déck an huet eng mëttel Gasdicht vun 10-7 g/cm3 (entspriechend der Dicht vun der Äerdatmosphär an ronn 70 km Héicht) bei enger effektiver Temperatur vu ronn 5778 K. Wéinst der Absorptiounswiirkung an der Uewerfläch sinn déi ënnescht Schichten, beispillsweis d´Konvektiounszon, net ze gesinn. Iwwert der Photosphär läit d´Chromosphär.
[änneren] Stänneg Absorptioun
D´Absorptioun vum siichtbare Liicht fënnt bei relativ niddrege Temperaturen statt. Mä bei 5000 bis 6000 K kann iwwer Fräi-Fräi-Iwwergäng nëmmen infrarout Liicht ausgeléist ginn. Siichtbart Liicht kann net wiesentlech duerch Iwwergäng am neutralen Waasserstoff entstoen, well dësen nëmmen zu 0,01 % do ass. Hei huet den däitsch-amerikaneschen Astronom Rupert Wildt am Joer 1938 eng wichteg Erklärung mat Hëllef vun den negativen Waasserstoff-Ionen fonnt. Si entstinn duerch Ulagerung vun engem fräien Elektron an engem neutralen H-Atom a sinn schwaach stabil. Déi noutwendeg fräi Elektronen entstinn bei der liichten Ionisatioun vu Natriumatomen. Dat negativt H-Ion huet nëmmen e gebonnenen Zoustand. Wann Photonen mat enger Energie vu méi wéi 0,75 eV, also eng Wellelängt vu manner wéi 1650 nm, op ee negativt H-Ion trëfft, schloen si een Elektron eraus an iwwreg bleift nees en neutralt H-Atom. Wann ëmgekliert een neutralt H-Atom een Elektron afänkt, gëtt Liicht mat dëser Wellelängt fortgeschéckt. Dëse Virgang ass déi wichtegsten fir den Energietransport an der Photosphär.
Dat stabilt gasfërmegt negativt H-Atom gouf 1930 vum Hans Bethe an dem Egil Hylleraas (1898–1965) virausgesot an eréischt 1950 vum Herbert Massey am Labor nogewisen.
[änneren] Mëtt-Rand-Verdonkelung
D´Photosphär erschéngt wäitgoend gläichméisseg hell, an ass nëmmen ënnerbraich duerch Sonneflecken an Flares. Bei héijer Opléisung awer weist si d´Granulatioun, déi d´Uewerfläch vun der Sonn käreg erschénge léisst. Dài käreg Formatiounen sinn Konvektiounszellen, déi duerch opwäerts geriichte schlaucharteg Stréimungen an entspriechend Ofwäertsstréimungen an den Tëscheräim entstinn an nom Ofginn vun hirer Wäermt an e puer Minutten nees verginn.
Déi schäinbar Flächenhellegkeet vun der Photosphär, wéi si am Teleskop ofgebild gëtt, hëlt vum Zentrum vun der projizéierter Sonn („Sonnescheif“) zum Rand hin of. Dës Mëtt-Rand-Variatioun ass fir kuerz Wellelängten (Blo, Violett, Ultraviolett) méi staark wéi fir laangwellegt Liicht (Root, Infraroot). Si ass ongeféier zeréckginn duerch
woubäi ρ de geometreschen Ofstand vum Zentrum vun der Sonnescheif an Eenheeten vum Sonnescheiweradius ass. De Koeffizient β variéiert dobäi am Visuellen tëschent 0,9 an der Grenz am IR (ca. 800 nm) iwwer 1,2 (Rout, 680 nm), 1,6 (Giel, 580 nm), 2,0 (Gréng, 540 nm), 3,0 (Blo, 480 nm), 5,0 (Violett, 425 nm) bis ongeféier 10 (Grenz UV, 380 nm). Déi Mëtt-Rand-Variatioun gëtt duerch d´Temperaturschichtung vun der Photosphär veruersacht. D´Temperatur klëmmt mat zouhuelender Déift. Bei flaachem Austrëttswénkel, entspriechend de Randgebidder vun der projezéierter Sonn, gëtt ee groussen Deel vum Liicht aus den déiwere Schichten vun deen driwwer leiende nees absorbéiert. D´Liicht aus de killere Schichten hunn dee gréissten Undeel um ganze Liicht.
