Wolter-Teleskop
Als Wolter-Teleskop gëtt e Röntgenteleskop bezeechent, dat e Spigelopbau gebraucht, wéi si den däitsche Physiker Hans Wolter amJoer1952 virgeschloen hat. Dobäi gëtt d'Totalreflexioun vun der Röntgenstralung bei sträifendem Afall op Metalluewerfläche ausgenotzt.
Dëse Spigelopbau setzt sech aus villen aneneen geschachtelt metallesch (oft nërmmrn aus beschichtete Folie bestoende) Rotatiounsparaboloide, deenen je en Rotationshyperboloid follegt, zesummen. Och Rotatiounsellipsoide ginn a Kombinatioun mat Rotatiounsparaboloide gebraucht. Dës Spigel hunn zesummen ähnlech Ofbildungseegeschafte, wéi gewéinlech Teleskope am visuelle Beräich vum Liicht.
Obwuel schonns 1952 virgeschloen, hat et bis 1978 gedauert, bis dat éischt Woltertelskop fir de Röntgensatellit Einstein realiséiert konnt ginn. Grond heifir ass déi néideg extrem Genauegkeet vun den Uewerfläche, wou d'Oniewenheet nëmmen e puer Milliounstel Millimeter däerf sinn.
Typen vu Wolter-Teleskope [änneren]
Wolter-Typ I an II bestinn aus enger Kombinatioun aus engem Paraboloid- an engem Hyperboloid-Spigelsystem. Bei engem Wolter-I-System erfollegt d'Reflexioun ëmmer an de banneschte Säiten vum Spigelsystem, woubäi bei engem Wolter-II-System déi éischt Reflexioun an der banneschter Säit vum Paraboloidspigel an déi zweet Reflexioun an der bausseschter Säit vum Hyperboloidspigel stattfënnt. De Röntgensatellit XMM-Newton huet dräi Wolter-I-Systemer mat je 57 aneneen geschachtelt Spigele.
Wolter-Typ-III-Systemer spigelen d’Röntgenphotone fir d'éischt un déi baussescht Säit vun engem Paraboloid, déi dann un déi bannescht Säit vum Ellipsoidspigel fokusséiert ginn.
Literatur [änneren]
- H. Wolter: Spiegelsysteme streifenden Einfalls als abbildende Optiken für Röntgenstrahlen, in Annalen der Physik, 10 (1952), S. 94–114.
