Gustav Witt
De Carl Gustav Witt, gebuer de 29. Oktober 1866 zu Berlin a gestuerwen den 3. Januar 1946 war en däitschen Stenograph an Astronom.
Inhaltsverzeechnes |
[änneren] Liewen
De Witt war de Jong vum Berliner Spediteur August Witt. De Gustav hat vun 1887 bis 1890 Mathematik an Naturwëssenschafte (besonnesch Astronomie) an der Berliner Friedrich-Wilhelms-Universitéit studéiert.
Schonns a senger Studienzäit war hien als Stenograph täteg, woubäi hie sech vum Stolze-System bedéngt hat. Vun 1888 un hat hien als Sekretär beim Preiseschem Parlament geschafft a gouf do am Joer 1890 Stenograph. 1898 gouf hien dann Stenograph beim Däitsche Reichsdag. Do hat hien da bis zu senger Pensioun am Joer 1931 geschafft. Zum Schluss war hie stellvertriedenden Direkter vum Reichsdag-Stenographebüro.
Niewent sengem Beruff war hien zënter 1892 Astronom umObservatoire vun der Berliner Urania, an zënter 1896 am Comitee. Während senger Zäit am Observatoire bis 1900 entdeckt hien do zwéi Asteroide, dorënner den (433) Eros[1], deen éischten entdeckten Asteroid, dee sech net an der Asteroiden-Haaptceinture ophält, mäeng Bunn beschreift, déi deelweis an der Marsbunn verleeft.
| (422) Berolina | 8. Oktober 1896 |
| (433) Eros | 13. August 1898 |
Am Joer 1905 gouf de Witt an der Berliner Universitéit bei Julius Bauschinger[2] zum Thema Untersich iwwer d’Beweegung vum Planéit 433 Eros zum Dr. phil. promovéiert. 1909 habilitéiert hien sech a léiert do als Privatdozent. 1916 gouf hienzum Titularprofesser an 1921 zum ausseruerdentleche Professer (ouni Beamtestatus) ernannt. Vu 1913 hat hien dann och nach den Übungsobservatoire vun der Universitéit geleet.
De Witt war Dréier vum Eisene Kräiz II. Klass um wäisse Band.
Zënter 1902 war hie bestuet mat dem Caroline Thiele, d’Duechter vum Fabrikbesëtzers Carl Thiele,. Die béid haten zwéi Meedercher.
De 1926 entdeckte Haaptceinture-Asteroid (2732) Witt gouf spéider no him zu sengen Éieren genannt.
[änneren] Referenzen
- ↑ Mitentdecker war Felix Linke (1879–1959). Vgl. Wolfgang R. Dick, Jürgen Hamel: Beiträge zur Astronomiegeschichte. Band 5. Harri Deutsch Verlag, Frankfurt 2002, ISBN 3-8171-1686-1, S. 214.
- ↑ Laut http://genealogy.math.ndsu.nodak.edu/id.php?id=47817
[änneren] Wierker
- Die astronomischen Ortsbestimmungen auf der Irangi-Expedition. In: C. Waldemar Werther: Die mittleren Hochländer des nördlichen Deutsch-Ost-Afrika. Hermann Paetel, Berlin 1898.
- (mit August Kopff) Beobachtungen des Planeten Eros bei der Opposition 1930–1931. In: Astronomische Nachrichten, 237, 1930.
- Baryzentrische Ephemeride des Planeten 433 Eros für die Perihelopposition 1930–1931. Verlag der Astronomischen Nachrichten, Kiel 1933.
