NGC 4361

Vu Wikipedia
Op d'Navigatioun wiesselen Op d'Siche wiesselen
NGC 4361
Planetareschen Niwwel
NGC 4361.jpg
Infraroutfoto vum NGC 4361, opgeholl vum Spitzer Weltraumteleskop
Stärebild Corvus (Crv)
Positioun fir d'Equinoxe J2000.0
Rektaszensioun 12h 24m 31s
Deklinatioun - 18° 47' 02"[1]
Ausgesinn
Visuell Magnitude +10,9[2] mag
Visuell Magnitude
(B-Band)
+10,3 mag
Wénkelduerchmiesser 2.1[2]
Physikalesch Donnéeën
Distanz (Lj) 2500
Routverrécklung 33  10-6
Radialvitess +10
Geschicht
Entdecker Wilhelm Herschel
Entdeckungsdatum 7. Februar 1785
Katalog- an Entdeckerbezeechnungen
CS 13.2
GC 2917
h 1231
H 1.65
NGC 4361
ESO 573-PN19
PK 294+43.1

Den NGC 4361 ass e planetareschen Niwwel am Stärebild Corvus. Den NGC 4361 huet en Duerchmiesser vun 2,1' an eng visuell Magnitude vu +10,90 mag. Am Stärebild Corvus ass hien den hellste planetareschen Niwwel.

Entdeckung[änneren | Quelltext änneren]

Den NGC 4361 gouf de 7. Februar 1785 vum däitsch-briteschen Astronom Wilhelm Herschel entdeckt.

Kuckt och[änneren | Quelltext änneren]

Saturn 01.svg Portal Astronomie

Um Spaweck[änneren | Quelltext änneren]

Commons: NGC 4361 – Biller, Videoen oder Audiodateien
Foto, opgeholl mat engem 60cm-Teleskop

Referenzen[Quelltext änneren]

  1. NASA/IPAC Extragalactic Database (NED)
  2. 2,0 2,1 SEDS