Beiefrësser

Vu Wikipedia
Wiesselen op: Navigatioun, sichen
Beiefrësser
Beiefrësser (Merops apiaster)
Beiefrësser (Merops apiaster)
Systematik
Räich: Déiereräich
Stamm: Chordata
Klass: Vullen
Uerdnung: Coraciiformes
Famill: Meropidae
Gattung: Merops
Aart: Beiefrësser
Wëssenschaftlechen Numm
Merops apiaster
Linnaeus 1758

De Beiefrësser (Merops apiaster) ass en opfälleg faarwege Villchen aus der Famill vun de Meropidae. E gehéiert zu den Zuchvijel, déi a waarme Géigenden wéi am südlechen Afrika iwwerwanteren.[1]

Physionomie[änneren | Quelltext änneren]

D'Aart Merops apiaster gëtt an der Moyenne eng 28 Zantimeter grouss. Se ass um Bauch an op der Broscht turquoise, uewen um Kapp, an der Akaul an um Réck, wéi och op de Flilleken, raschteg-brong, de Kënn ass gielzeg, an d'Aen hunn eng schwaarz Sträif. Wéinst dësen opfällege Faarwen ass en net ze verwiesselen. Se hu weiderhin e liicht no ënne gebéite laange Schniewel. Wa se jonk sinn, ass d'Faarf um Réck an op de Flilleke gréngelzeg getéint, a se geet fir de Rescht méi an d'Gro-Brongt wéi bei de méi Alen.

Eng Koppel

Verbreedung an Habitat[änneren | Quelltext änneren]

De Beiefrësser ass frou mat waarmem Klima. E kënnt vir a Südwestasien, Nordwestafrika a Süd-Südosteuropa bis erop a Südostpolen. An Däitschland ass en am Südwesten (Géigend vum Kaiserstuhl) an am südleche Sachsen-Anhalt bei Merseburg nees heemesch ginn, nodeem en an den 1980er Joren do ausgestuerwe war. Och zu Lëtzebuerg konnten uganks den 2000er Jore Bruttplazen nogewise ginn.[2] Säin Habitat sinn oppe Landschafte mat eenzele Beem an Traisch. E bréit u géien Hänk vu Flëss, Séien oder Weieren.

Ernierung[änneren | Quelltext änneren]

En erniert sech vun Insekte wéi Beien, Harespelen, Bommelen, ma och Kierwerleken, Libellen an Zikaden, déi en am Fluch fänkt. Fir net gepickt ze ginn, flitt e mam gefaangenen Insekt op eng Sëtzplaz, z. B. en Aascht, fir et do mam Schniewel fir d'éischt futtizepicken an d'Gëft erauszedrécken, ier en et frësst oder verfiddert.

Reproduktioun[änneren | Quelltext änneren]

Näschter bei Halle/Saale
Eeër vum Merops apiaster

D'Beiefrësser bréien a Kolonien. Si leeën hir Näschter an Hielen, déi se selwer gruewen, laanscht géi Hänk un den Uwänner vu Waasser, oder z. B. a Sandgrouwen, un.[3] . D'Hielen hunn an der Entrée en Duerchmiesser vun aacht bis zéng Zentimeter, da kënnt en alt bis zu 2 m laangen Tunnel, mat um Enn enger Kummer fir d'Bréiescht. Et dauert 2-3 Wochen, fir sou en Tunnel unzeleeën. D'Bréizäit fänkt Mëtt Mee un, wann se aus Afrika zréck sinn. D'Bréie selwer dauert 20 bis 22 Deeg. Et gëtt eng eenzeg Bréiescht am Joer, déi aus fënnef bis siwen Eeër besteet. Dës si blénkeg-wäiss a bal ganz kugelfërmeg.

Kuckt och[änneren | Quelltext änneren]

Um Spaweck[änneren | Quelltext änneren]

Commons: Merops apiaster – Biller, Videoen oder Audiodateien

Referenzen[änneren | Quelltext änneren]

  1. Bedohte Tiere unserer Heimat. Bienenfresser - merops apiaster. Aus: Stiftung Pro Artenvielfalt, Bielefeld (Einzelblatt)
  2. Lorgé, P. (2002): "Der Bienenfresser: eine neue Brutvogelart in Luxemburg". Regulus 2002/7: 12-13; Lorgé, P. (2004): "Brutnachweis des Bienenfressers (Merops apiaster) in Luxemburg". Regulus WB 20: 59-62.
  3. Svensson, L.; Grant, P. J.; Mullarney, K.; Zetterström, D.: Der neue Kosmos-Vogelführer - Alle Arten Europas, Nordafrikas und Vorderasiens. Franckh-Kosmos Verlags-GmbH & Co., Stuttgart. 1999. ISBN 3-440-07720-9, S. 222