(13) Egeria

Vu Wikipedia
Wiesselen op: Navigatioun, sichen
(13) Egeria Astronomescht Symbol vum Egeria
Orbittyp Haaptceintureasteroid
Positioun (Equinoxe: J2000.0)
Grouss Hallefachs 2,575 A.E.
PerihelAphel 2,354 – 2,796 AE
Exzentrizitéit 0,0858
Inklinatioun 16,54 Grad
Sideresch Ëmlafzäit 4 a 48 d
Mëttel Bunnvitess 18,5 km/s
Physikalesch Eegenschaften
Duerchmiesser 217 × 196 km
Mass 9,4 • 1018kg
Albedo geometresch Albedo: 0,083 ± 0,007
Radar-Albedo: 0,059 ± 0,023[1]
Mëttel Dicht zirka 2 g/cm3
Rotatiounsperiod 7 h 3 min
Absolut Hellegkeet 6,7 mag.
Spektralklass Tholen-Klassifikation: G
SMASS-Klassifikation: Ch
Entdeckung
Entdeckungsdatum 2. November 1850
Plaz Neapel

Den (13) Egeria ass en Asteroid vun der Haaptasteroidenceinture

Den Egeria gouf den 2. November 1850 vum Annibale de Gasparis als dräizéngten Asteroid entdeckt.

Den Himmelskierper gouf no der Quellnymph Egeria aus der réimescher Mythologie genannt.

Beschreiwung[änneren | Quelltext änneren]

Den Egeria beweegt sech a 4,1 Joer op enger ongeféierer Distanz vun 2,4 (Perihel) bis 2,8 (Aphel) astronomeschen Eenheeten, ëm d'Sonn. D'Bunn steet mat ongeféier 16,5° staark schréi géint d'Ekliptik, d'Bunnexzentrizitéit ass ongféier 0,086.

Mat engem mëttleren Duerchmiesser vu ronn 200 Kilometer ass den Egeria ee vun de gréissten Asteroiden vun der Haaptceinture. Hien huet eng däischter kuelestoffhalteg Uewerfläch mat enger Albedo vun ongeféier 0,08. A 7 Stonnen a 3 Minutten rotéiert hien ëm seng eegen Achs.

Den 8. Januar 1992 gouf eng Stärebedeckung vum Egeria observéiert. Duerch d'Auswäertung vum Liichtbou konnt d'Gréisst vum Asteroid op 217 × 196 km bestëmmt ginn.

Mat Spektralanalyse konnt och nogewise ginn, datt den Egeria zu 10,5–11,5 % aus Wasseräis besteet.[2]

Kuckt och[änneren | Quelltext änneren]

Saturn 01.svg Portal Astronomie

Aspekter[änneren | Quelltext änneren]

Stationär, da réckleefeg Oppositioun Distanz Hellegkeet Stationär, da rechtleefeg Konjunktioun zu der Sonn
11. Abrëll 2014 3. Juni 2014 1,70259 AE 10,5 mag 23. Juli 2014 21. Januar 2015
30. Juli 2015 14. September 2015 1,75342 AE 10,7 mag 12. November 2015 3. Mee 2016
2. Dezember 2016 9. Januar 2017 1,43782 AE 10,1 mag 24. Februar 2017 26. September 2017

Um Spaweck[änneren | Quelltext änneren]

Referenzen[Quelltext änneren]

  1. Christopher Magri, Michael C. Nolan, Steven J. Ostroc, Jon D. Giorgini: A radar survey of main-belt asteroids: Arecibo observations of 55 objects during 1999–2003. In: Icarus. Nummer 186, 2007, S. 137, DOI:10.1016/j.icarus.2006.08.018.
  2. http://www.lpi.usra.edu/meetings/lpsc2002/pdf/1414.pdf