Orioniden
| Orioniden[1] | |
|---|---|
| Aktivitéitszäitraum | 2. Oktober - 7. November |
| Aktivitéitsmaximum | 21. Oktober |
| Radiantepositioun vum Maximum |
RA: 6 h 20 m DE: +16° |
| ZHR | 25 |
| Populatiounsindex | 2,5 |
| geozentresch Vitesse | 66 km/s |
D'Orionide sinn ee vun de fënnef aktiivste Meteorstréim. De Meteorstroum mécht sech all Joer an de Mueresstonne vum 19. bis den 23. Oktober als Schwaarm vu Stäreschnäize bemierkbar.
Déi kleng Kierper sinn e puer Milligramm schwéier, produzéieren awer wéinst hirer héijer Vitesse trotzdeem eng Liichtspur duerch Ioniséierung vun de Loftdeelercher an der héijer Atmosphär. Am Géigesaz zu sporadeschen (zoufälleg verdeelten) Meteoren hu si wéinst dem kollektiven Urspronkskoméit bal parallel Bunnen am Raum.
Doduerch schénge si um Himmel aus hirem Fluchtpunkt, dem sougenannte Radiant ze kommen, deen eppes nërdlech vum Stärebildkapp vum Orion läit. Duerchschnëttlech kann een fräiaeg baussent vu grousse Stied pro Stonn ongeféier zéng vun dëse Spure gesinn, déi och mat Radarmethod méi genee ënnersicht goufen.
D'Orionide sinn, lacker Wolleke vu verstreetem Material vum Halleyeschen Koméit, déi sech am Laf vun de Joerdausenden duerch Aflëss klenger Bunnstéierunge an dem Sonnewand op der ganzer Koméitebunn verdeelt hunn. Och d'Eta-Aquariden vun der éischter Meehalschente stame vum Koméit Halley, allerdings vun enger anerer Plaz vu senger schmueler Ellipsbunn.
|
|
|
|
Literatur [änneren]
- Cuno Hoffmeister: Meteorströme. Joh. Ambr. Barth Verlag, Leipzig (1948)
- Fritz Heide: Kleine Meteoritenkunde. Verständliche Wissenschaft Band 23, Springer-Verlag, Berlin 1957
