Liichtmëssdag

Vu Wikipedia
Wiesselen op: Navigatioun, sichen

Liichtmëssdag, den 2. Februar, ass deen Dag, wou zu Lëtzebuerg d'Kanner liichte ginn, dat heescht se gi mat "Liichtebengelen" a klenge Gruppe vun Haus zu Haus.

Dës Liichtebengele ware fréier einfach Bengelen, ronderëm déi eng Wick opgewéckelt war, haut sinn et meeschtens Lampionen (aus Sécherheetsgrënn mat elektresche Biren, amplaz Käerzen), déi d'Kanner droen. Dobäi ginn nieft dem wäit verbreete "Léiwer Härgottsblieschen" lokal heiansdo och nach aner Lidder gesongen.

A Frankräich ginn op Liichtmëssdag traditionell Paangecher gebak, vläicht, well hir Form un d'Sonn erënnert, déi sech nom Wanter erëm weise kënnt. Et gëtt souguer Bräich wéi deen, deen éischte Paangech op e Schaf ze geheien, fir sou d'Joer iwwer eng gutt Rekolt ze kréien.

Geschicht

Wéi aner Feierdeeg och, ass Liichtmëssdag eng Mëschung aus alen, "heednesche" Bräich, op déi e kierchlecht Fest dropgeprafft gouf.

Zréck geet et op d'keltescht Fest vum Imbolc, dat den 1. Februar zu Éiere vun der Gëttin Brigid gefeiert gouf, an dat Rengegung an d'Fruchtbarkeet um Enn vum Wanter zum Thema hat. D'Bauere sinn an enger Prëssessioun mat Fakelen op d'Felder gezunn, an hunn d'Gëttin ugebiet, si soll d'Felder rengegen, éier se nei ausgeséint géifen. Och d'réimescht Lupercus-fest, benannt no engem Gott vun der Fruchtbarkeet an den Déierenträpp, dat ëm de 15. Februar gefeiert gouf, spillt hei mat eran.

Am 5. Joerhonnert huet de Poopst Gelasius I. dës Riten duerch d'"Lutefest" ersat, dat doru soll erënneren, wéi der Bibel no de Jesus am Tempel presentéiert gouf an d'Maria doduerch och gerengegt sollt ginn. No jiddesche Riten hunn d'Mamme missen hiren éischtgebuerene Jong 40 Deeg, nodeem en op d'Welt koum, am Tempel presentéieren. An de Kierche goufen dann d'Fakelen duerch Käerzen ersat, déi da geseent a vun de Leit versuergt goufen, fir se bei Gefor (Donnerwiederen, asw.) ofzebrennen.

Lidd

Traditionell gëtt dës Lidd vun de Kanner gesongen wa se un d'Diere schelle ginn. Si hoffen als Belounung Schneekereien oder Suen ze kréien. Den Härgottsblieschen bezeechent den Hellege Blasius, deem säin Namensdag deen Dag drop ass.

Léiwer Härgottsblieschen

Quell vun dëser Versioun: Welter 1929 an der Literatur.

Léiwer Härgottsblieschen,
Gitt ons Speck an Ierbessen
Ee Pond, zwee Pond,
Dat anert Joer da gitt der gesond,
Da gitt der gesond.

Loosst déi jonk Leit liewen,
an déi al Leit stierwen.
Kommt der net bal,
D'Féiss ginn ons kal.
Kommt Der net gläich,
Da gi mer op d'Schläich.
Kommt der net geschwënn,
D'Féiss ginn ons dënn.
Kommt Der net gewëss,
Da kritt Der e Schouss voll Nëss.[1]


Literatur zum Thema

  • Edmont de la Fontaine, Luxemburger Sitten und Bräuche. 5. Oplo, Lëtzebuerg 1995 (Original-Editioun 1883), ISBN 2-87982-046-4.
  • Welter, Nikolaus, 1914. Das Luxemburgische und sein Schrifttum, Säit 50 S. G. Soupert, Luxemburg.

Um Spaweck

Commons: Candlemas – Biller, Videoen oder Audiodateien

Referenzen an Notten

  1. Eng Variant aus dem Joer 1947 seet hei: Da kritt der eng gutt op d'Schnëss.) [Source ?]