Widdebierg

Vu Wikipedia
Op d'Navigatioun wiesselen Op d'Siche wiesselen
Geographesch Koordinaten:
De Widdebierg bei Menster.

De Widdebierg ass en Hiwwel um Territoire vun de Gemenge Fluessweller a Betzder.

Geographie[änneren | Quelltext änneren]

E läit um Terrain vun den Uertschafte Menster am Westen a Fluessweller am Osten; Rued-Sir läit nord-westlech vum Bierg, Banzelt am Nord-Osten dovun. Déi héchst Plaz läit op 387,4 m iwwer NN. En ass geologesch gesinn, genee wéi säin Noper, de Kréckelsbierg, e Relikt[1] vum Lëtzebuerger Sandsteen am Syrdall. E besteet[2] aus zwee typesche Plateauselementer tëscht 375 an 386 m, 200 bis 350 m laang, déi duerch e Suedel getrennt sinn. De Widdebierg ass e wichtege Waasserreservoir mat ville Quellen.

Am Norde féiert d'Nationalstrooss 1 vu Rued-Sir op Banzelt laanscht, am Süden d'Autobunn A1 (Europastrooss E 44) mat der Deelstreck vun der Ausfaart 11 (Mënsbech) an 12 (Fluessweller).

Réimesch Schrëfttafel vum Widdebierg.

Toponymie[änneren | Quelltext änneren]

Wat d'Bedeitung[3] vum Numm ugeet, do gëtt den Nicolas van Werveke déi folgend Erklärung: Dat latiniséiert dunum, vum kelteschen dunon, bedeit eng Buerg, an déi heefeg Zesummesetzung Virodunum – deen alen Numm vu Verdun – stéing da fir „die wahre, die rechte Festung“, „la forteresse par excellence“. 't kann een net widderleeën, datt de „Wirtenberg“ - wéi en nach bis virun 100 Joer genannt gouf - e keltesche Virodunum ass, well de beschte Bewäis ass déi réimesch Schrëfttafel[4] „Deo Verauduno“, déi um Widdebierg fonnt gouf.

Geschicht[änneren | Quelltext änneren]

Et kann een dovun ausgoen, datt de Widdebierg schonn an der Jongsteenzäit[5] vu Mënsche bewunnt war. Ausser réimesche Mënzen a Figure sinn och Spure vun trevereschen a keltesche Gottheeten[6] (Lenus Mars, Veraudunus an Inciona) uewen um Bierg fonnt ginn.

Ufanks vum 19. Jh. si Steebréch[7] um Widdebierg ageriicht ginn, wou bis an d'1960er Jore souwuel Bau- a Pavésteng wéi och Sand ofgebaut goufen.

Bibliographie[änneren | Quelltext änneren]

  • Binsfeld, Wolfgang, 1974. Der Gott auf dem Widdenberg. Hémecht 26: 216-217.
  • Gengler, Gaston, 1991. Demographisch-soziologisches aus der Geschichte der Ortschaft Mensdorf und ihrer weiteren Umgebung. S. 148–223 in: 1891-1991 : Centenaire des Choeurs mixtes Sainte Cécile Mensdorf. Mensdorf.
  • Lucius, Michel, 1948. Erläuterungen zu der Geologischen Spezialkarte Luxemburgs - Geologie Luxemburgs - Das Gutland. Publications du Service de la carte géologique de Luxembourg Bd. 5. Luxembourg: Service géologique de Luxembourg.
  • Modert, Paul, 1947. Vor- und Frühgeschichte Luxemburgs. Luxemburg: P. Worré-Mertens.
  • Molitor, Joseph, 1964. Quelques aspects de la géomorphologie du Grès de Luxembourg. Bull. Soc. Nat. luxemb. 66: 13-94. PDF
  • Ternes, Charles-Marie, 1965. Les inscriptions antiques du Luxembourg. Hémecht 17, H. 3/4.
  • Van Werveke, Nicolas, 1983. Kulturgeschichte des Luxemburger Landes. Herausgegeben von Carlo Hury. 2 Bd. Neue Aufl. Esch-sur-Alzette: Schortgen.

Referenzen[Quelltext änneren]

  1. Cf. Lucius 1948: 339–340 an der Bibliographie.
  2. Cf. Molitor 1964: 28 an der Bibliographie.
  3. Cf. Van Werveke 1983: 41-42 an der Bibliographie.
  4. Cf. Binsfeld 1974: 216-217 an der Bibliographie.
  5. Cf. Modert 1947: 19, 22, 36 an der Bibliographie.
  6. Cf. Ternes 1965: 425 an der Bibliographie.
  7. Cf. Gengler 1991: 161, 178 an der Bibliographie.