Napoleon Bonaparte

Vu Wikipedia
(Virugeleet vu(n) Napoléon Bonaparte)
Op d'Navigatioun wiesselen Op d'Siche wiesselen
Napoleon I.
Jacques-Louis David - The Emperor Napoleon in His Study at the Tuileries - Google Art Project 2.jpg
Titelen
Virgänger Louis XVI.
Nofollger Louis XVIII.
Biographie
Gebuer 15. August 1769
Ajaccio
Gestuerwen 5. Mee 1821
Longwood House
Bestuet mat Joséphine de Beauharnais, Marie-Louise vun Éisträich
Liewenspartner Maria Walewska, Pauline Fourès, Emilie Kraus von Wolfsberg
Papp Carlo Buonaparte
Mamm Laetitia Ramolino
Geschwëster Elisa Bonaparte, Louis Bonaparte, Caroline Bonaparte, Paolina Bonaparte, Joseph Bonaparte, Lucien Bonaparte, Jérôme Bonaparte
Kanner Napoleon II., Charles Léon, Alexandre Colonna Walewski, Jules Barthélemy-Saint-Hilaire, Eugen Megerle von Mühlfeld

Den Napoleon Bonaparte (eigentlech Napoleone Buonaparte[1], korsesch och Nabulione), 15. August 1769 - 5. Mee 1821, war e Generol vun der Revolutioun an huet Frankräich zanter 1799 dirigéiert, fir d'éischt als Éischte Konsul, respektiv als Konsul op Liewenszäit, an dunn, vun 1804 bis 1815, als Keeser vun de Fransousen. Hien huet, am Kontext vun de Koalitiounskricher géint Frankräich, duerch säi militäresche Genie ee groussen Deel vum kontinentalen Europa ënnerworf an ënner dem Leadreship vu Frankräich nei organiséiert. Dobäi huet en zu engem gudden Deel op seng Geschwëster zréckgegraff, fir d'Tréin vun enger Rëtsch vu Länner nei ze besetzen.

Säi Spëtznumm bei sengen Zaldote war le petit caporal, d'Englänner hunn en Oger genannt, an am Département des Forêts war de Bonaparte als Bounepaart bekannt, een Numm dee besonnesch fir d'Goldmënz mat sengem Kapp gebraucht gouf.

Jugend a Carrière an der Arméi[änneren | Quelltext änneren]

Gebuertshaus vum Napoléon zu Ajaccio

Den Napoléon Bonaparte ass zu Ajaccio op der Insel Korsika op d'Welt komm, kuerz nodeem d'Republik Genua 1768 de Fransousen d'Insel ofgetrueden hat. Seng Famill war aus dem klenge korseschen Adel, deen dunn an de franséischen Adel integréiert gouf, an dat erkläert firwat den Napoléon, grad wéi och deen een oder anere vu senge Bridder, a kinnekleche Militärschoulen (Brienne, Autun...) am kontinentale Frankräich studéiere konnt.

Uganks ass sech den Napoléon Bonaparte, deemols nëmmen néng Joer al, um Kontinent zimmlech friem virkomm. Hie war ee gudde Schüler, besonnesch an der Mathematik, mee hie gouf wéint sengem Accent vu senge Kamerode gehänselt an huet no Korsika an no senger Famill verlaangert. Hien huet schliesslech d'Artillerie als Spezialitééit gewielt. 1787 gouf hie Lieutenant en second zu Valence (haut am Departement Drôme). Wéi d'Revolutioun 1789 ausgebrach ass, war hie grad am Congé doheem zu Ajaccio. Hien huet dee Moment d'Paolisten ënnerstëtzt, déi versicht hunn, eng onofhängeg konstitutionell Monarchie nom Virbild vun England opzebauen. Zréck um Kontinent gouf den Napoléon Bonaparte 1792 Offizéier an der Garde nationale. Mä d'Hiriichtung vum Kinnek huet alles op d'Kopp geheit. Et koum zum Biergerkrich, an d'Famill Bonaparte huet, wéint de chaotesche Verhältnesser a Korsika, d'Insel musse verloosse, fir sech um Kontinent a Sécherheet ze bréngen. Den Napoléon Bonaparte huet dee Moment d'Revolutioun ënnerstëtzt (hie war iwwregens mam Brudder vum Maximilien de Robespierre befrënnt) a gouf 1793 als Artilleriecapitaine op Toulon geschéckt, dat sech den Englänner erginn hat. De Plang, deen hien dem Dugommier ënnerbreet huet, huet et de Revolutiounstruppen erlaabt, de Royalisten an den Englänner d'Hafestad nees ofzehuelen, an den Napoléon Bonaparte gouf zum Generol befërdert. Wéint senge relativ enke Relatioune mat de Jakobiner, koum den Napoléon Bonaparte, no der Chute vum Robespierre (9. Thermidor Joer II), kuerzzäiteg an de Prisong.

Nodeem den Napoléon Bonaparte nees op fräiem Fouss war, krut hien, duerch d'Hëllef vum Barras, en neit Kommando zu Paräis, wou en dunn ee royalisteschen Opstand géint de Regimm vun der Konventioun am Joer 1795 néierschloe konnt.

Duerch säi klore Verstand a seng Kapazitéit, dat Essentiellt vu militäreschem Wëssen séier z'absorbéieren, huet hien de verstäerkten Asaz vun der Artillerie als Ënnerstëtzung vun der Infanterie agefouert. Als Commandant en Chef vun der Italien-Arméi, d. h. vun der franséischer Arméi, déi no Italie geschéckt gouf, huet hien d'Éisträicher e puermol geschloen. Wärend dësem Feldzuch huet den Napoléon (wéi all Genereel vun der Revolutioun) den éischten Telekommunikatiounssystem benotzt, de Chappe-Telegraph. Éisträich huet misse kapituléieren, an et koum zum Traité vu Campo-Formio (1797). Duerch deen Traité hunn d'Éisträicher, ë. a., offiziell op déi südlech Nidderlanden zu Gonschte vu Frankräich verzicht, deemno och op d'Herzogtum Lëtzebuerg, dat souwisou scho 1794 vu Frankräich besat gi war a 1795 gréistendeels zum Département des Forêts ëmgebilt gi war.

Egyptesch Campagne[änneren | Quelltext änneren]

Am Joer 1798 huet de Regimm vum Directoire sech lues a lues Suerge wéint der Popularitéit vum Generol Napoléon Bonaparte gemaach. Dofir huet en decidéiert, hie wäit ewech vu Paräis an Egypten ze schécken, fir do den Englänner de kuerze Wee no hire Kolonien an Indien ze spären. Als Jong vum Zäitalter vun der Opkläerung huet den Napoléon Bonaparte awer och eng ganz Rei vu Wëssenschaftler a Kënschtler op déi Expeditioun matgeholl, an dat erkläert firwat et kuerz duerno zu enger wëssenschaftlecher Egyptologie komme konnt. Zu den Decouverten zielt de Stee vu Rosetta, deen et e wéineg méi spéit endlech erlaabt huet, d'Hieroglyphen z'entzifferen. D'Campagne a Syrien gouf duerch d'Pescht verhënnert an huet missen ofgebrach ginn; an d'franséisch Flott gouf bal komplett virun Abukir an Egypte vun den Englänner ënner dem Nelson zerstéiert.

De Generol N. Bonaparte, dee sech stänneg och Suergen ëm d'politesch Situatioun a Frankräich gemaach huet, huet dunn d'Kommando vun der Egypten-Arméi un de Kléber ofginn, an ass zréck no Frankräich geseegelt. Dem Kléber seng Arméi, allerdéngs, huet den 31. August 1801 musse kapituléieren, nodeem 13.500 vu sengen Zaldote gefall waren, an huet den Wee no Frankräich ugetrueden.

An Europa koum et dee Moment zu enger neier Koalitioun géint Frankräich, an d'Royalisten hunn op en Neits een Opstand versicht. De Generol Bonaparte huet, mat Ënnerstëtzung vu Kreeser, déi nees Uerdnung am Land wollten, d'Muecht mam Staatsstreech vum 18. a 19. Brumaire u sech gerappt, wat zu engem neie Regime gefouert huet, dem Consulat, an deem de Bonaparte Éischte Konsul (vun dräi) gouf, e wéineg méi spéit, Consul à vie mam Recht, säin Nofolger ze bestëmmen. De Prinzip vun enger neier Monarchie huet sech um Horizont profiléiert...

Vum Konsul zum Keeser[änneren | Quelltext änneren]

De Bonaparte huet eng ganz Rei vu wichtege Reformen am Schoulwiesen (Lycéen, spéider d'Universitéit), an der Justiz, an de Finanzen (Banque de France an de franc germinal, deem säi Wäert bis 1914 konstant blouf) an an der Verwaltung duerchgesat, Reformen, déi bis haut weiderliewen, och a Länner oder Gebidder, déi deemols zu Frankräich gehéiert hunn oder ënner franséischem Afloss stoungen. Seng gesammelt zivil Gesetzer, déi ë. a. vum Cambacérès verfaasst goufen, sinn als Code Napoléon 1804 an d'Geschicht agaangen. Dëse Code civil huet d'Synthees vun all deem gemaach, wat fir positiv befonnt gouf, souwuel an den Traditioune vum Ancien Régime wéi an de Prinzipien a Gesetzer vun der revolutionärer Ära. Dee Code civil ass bis haut d'Basis vum Zivilrecht a Frankräich, an der Schwäiz, an der Belsch, zu Lëtzebuerg...

De Bonaparte huet, als Meeschter vum Konsulat, och fir Fridden um reliéise Plang gesuergt. Zanter der Nationliséierung vun de Gidder vun der Kierch an der éischter Phas vun der Revolutioun, waren d'Fransousen ideologesch nämlech an zwee Lager gespléckt. Fir d'Situatioun ze berouegen huet de Bonaparte dem Poopst Pius VII. de Konkordat vun 1801 opgezwongen, an deem de Katholizismus nach just als Relioun vun der Majoritéit vun de Fransousen unerkannt gouf, an net méi als Staatsrelioun, mä an deem och festgehal gouf, datt déi héich Geeschtlech hir Nominatioun wuel nach vum Poopst kriiten, mee net ouni Awëllegung vum Staat. Iwwerhaapt sollten déi Geeschtlech vum Staat kontrolléiert, awer och bezuelt ginn - ee Regimm, deen a Frankräich bis 1905 gedauert huet (Trennung vu Kierch a Staat), an zu Lëtzebuerg bis 2015. De Bonaparte huet natierlech déi verschide reliéis Minderheiten net vergiess, an esou goufen och d'Protestanten definitiv als gläichberechtegt Bierger unerkannt, deenen hir Paschtéier och vum Staat finanzéiert goufen; a mat der Zäit ass och de Statut vun de Judde gereegelt ginn.

Wéi de Bonaparte am Kader vum Konsulat bis un der Muecht war, wollt hien am Fong soss näischt, wéi ee Schlussstréch ënner der Revolutiou zéien, a Frankräich a sengen neie Grenzen zur Rou bréngen a verwalten. Mee verschidden europäesch Muechten, virop England an Éisträich, déi ni acceptéiert hunn, datt d'Monarchie a Frankräich gestierzt gi war an datt d'Land mëttlerweil um europäesche Kontinent eng hegemonial Politik bedreiwe konnt, hunn ëmmer nees versicht Allianze géint Frankräich opzestellen. Dofir huet de Konsul Bonaparte net gezéckt, fir souwuel d'Éisträicher wéi d'Englänner militäresch ze besiigen, an duerno den Traité vu Lunéville (1801) mat Éisträich a den Traité vun Amiens (1802) mat England z'ënnerschreiwen. Provisoresch war domat Fridden an Europa. Mee dofir ass d'Hegemonialmuecht Frankräich nach ëmmer net acceptéiert ginn, a besonnesch England huet sech un allen zukënftege Koalitioune géint Frankräich bedeelegt.

Den Napoléon um Keesertroun

Well d'Revolutioun d'Sklaverei ouni seriéis Virbereedung ofgeschaaft hat, koum et an de franséische Karibikkolonien zu onméiglechen Zoustänn. Déi fréier Sklaven, déi sech iwwerlooss waren, hu geraubt a randalèiert, an dofir huet de Konsulat eng 70.000 Mann staark Arméi ënner dem Generol Leclerc op Saint-Domingue geschéckt, fir déi franséisch Uerdnung nees hierzestellen. No e puer Succèsen, sou wéi d'Arrestatioun vum Fräiheetskämfer Toussaint Louverture († 7. Abrëll 1803 am Fort de Joux), gouf seng Arméi allerdéngs duerch d'Gielféiwer deziméiert. Kuerz duerno huet de Konsulat d'Franséisch Louisiane (net ze verwiesselen mam haitege Gliddstaat Louisiana) un d'USA.

De 24. Dezember 1800 sollt eng "machine infernale", deemno eng Bomm, an der rue Saint-Nicaise de Bonaparte aus der Welt schafe. Mä d'Bomm goung réischt lass, wéi dem Éischte Konsul seng Kutsch scho laanscht gefuer war, an dem Bonaparte ass näischt geschitt. Op der Plaz selwer goufen allerdéngs eng 10 Doudeger gezielt. De Fouché, zu där Zäit Minister vun der Police, huet genuch Beweiser fonnt, fir de Royalisten d'Attentat unzehänken, obwuel de Bonaparte selwer iwwerzeegt war, datt et e Wierk vun de Jakobiner war. Wéint der royalistescher Oppositioun, huet de Bonaparte sech gezwonge gesinn, en eendeitegt Beispill ze statuéieren. Dofir huet hien den Duc d'Enghien, eng Haaptfigur vun der royalistescher Oppositioun, déi sech am däitsche Staat Baden exiléiert hat, ëntféieren an, no engem total onfaire Prozess, zu Vincennes hiriichten gelooss, wat him den europäeschen Adel ni verzeie konnt.

1802 huet hien, ë. a. op Rot vu senger Fra Joséphine de Beauharnais, déi op der Insel Martinique gebuer an opgewuess war, d'Sklaverei an de franséische Kolonien nees ageféiert, engersäits fir nees Uerdnung do ze hunn, an anerersäits fir den Interesse vun de Plantagebesëtzer a vun der franséischer Wirtschaft gerecht ze ginn. D'Sklaverei an de franséische Gebidder gouf definitiv réischt 1848 ofgeschaaft (an den USA, z. B., réischt 1863).

Nodeem den Napoléon säin Afloss op d'Schwäiz an op Däitschland ausgebreet hat, hunn d'Englänner e Sträit ëm Malta, dat eigentlech dem Malteserurde gehéiert huet, als neie Pretext benotzt, fir Frankräich 1803 nees de Krich z'erklären.

Den 2. Dezember 1804 huet de Bonaparte sech an der Kathedral Notre-Dame vu Paräis, a Presenz vum Poopst Pius VII., selwer zum Keeser vun de Fransouse gekréint. Wéi hie selwer sot, huet en sech net als Nofolger vun de Kinneke vu Frankräich betruecht, mee als Nofolger vum Keeser Karel dem Groussen. Dofir huet en och net Reims als Kréinungsuert gewielt, mä d'Haaptstad vu Frankräich.

Den Napoléon war iwwerzeegt, datt e laangfristege Fridden nëmme kéint erreecht ginn, wa Groussbritannien neutraliséiert wier, a sou huet hie mam Admiral Latouche-Tréville un engem Plang fir eng Invasioun an England geschafft. Dës Initiativ goung awer séier op en Enn, nodeem den Admiral Nelson an der Schluecht vun Trafalgar (viru Cadix) déi franséisch-spuenesch Flott ënner dem Villeneuve geschloen hat. Vun deem Moment un huet England d'Weltmierer während dem ganzen 19. Joerhonnert dominéiert.

1805 koum et zu enger drëtter Koalitioun géint Frankräich. Den Napoléon huet decidéiert z'attackéieren, an huet d'Éisträicher an d'Russen an der Schluecht vun Austerlitz, a Mähren, den 2. Dezember 1805 geklappt. 1806 huet en och nach d'Preisen an der Schluecht vu Jena geschloen. Den Napoléon ass dunn duerch déi fréier polnesch Gebidder marschéiert an huet mam Zar Alexander I. en Traité ënnerschriwwen, deen Europa tëscht hinnen quasi an zwee Aflossgebidder gedeelt huet. Den Napoléon huet iwwregens an deem Kontext nees e fräit Polen, ënner dem Numm Groussherzogtum vu Warschau, hiergestallt.

Campagnë vu Spuenien, Éisträich a Russland[änneren | Quelltext änneren]

Napoléon

Nodeem den Napoléon gesouch, wéi d'Englänner mat de franséischen Handelsschëffer emgounge, mam Zil de Kolonialhandel vu Frankräich futti ze maachen, huet hie probéiert eng Kontinentalspär (blocus continental) géint d'Britten op d'Been ze stellen, fir dem Handel an der Industrie vum Vereenegte Kinnekräich ze schiedegen. Hien huet Spuenien eruewert a säi grousse Brudder Joseph do op den Troun gesat. Eng Partie vun der spuenescher Bevëlkerung, opgehetzt duerch Paschtéier, huet ee reegelrechte Guerillakrich géint d'Fransousen geféiert. D'Britten, déi iwwer Portugal koumen, sinn 1808 a Spuenien agedrong an hunn d'franséisch Besetzer verdriwwen. Wärend déi bescht franséisch Truppen a Spuenien hungen, huet Éisträich dovu profitéiert, fir d'Fransousen an Däitschland unzegräifen. D'Éisträicher goufen awer an der Schluecht vu Wagram (1811) definitiv geschloen.

Den Zar Alexander, dee vum pro-brittesche russeschen Adel a vun der Handelsbourgeoisie ënner Drock gesat gouf, huet refuséiert mam Napoléon ze kooperéieren, wéi et drëms goung, d'Blokad géint England z'ënnerstëtzen an domat dem Vereenegte Kinnkräich den Doudesstouss ze versetzen. Also ass den Napoléon 1812 géint Russland lassmarschéiert. D'Russen, ënner dem Kutusow, hunn no der Taktik vun der verbrannter Äerd gekämft an hunn sech deemno ëmmer nes virun der Grande Armée zréckgezunn. D'Schluecht vu Borodino, den 12. September 1812, hat kee klore Gewënner: wann d'Russen de Fransousen d'Feld hu missen iwwerloossen, sou haten dach béid Säite grouss Verloschter.

Een Dag nodeem sech déi franséisch Truppen zu Moskau néiergelooss haten, hunn d'Russen d'Stad a Brand gestach an den Napoléon, matzen am Wanter, zum Réckzuch gezwongen. Et gouf e ganz schwéiere Réckzuch, mat riesege Verloschter, iwwer polnesch an däitsch Gebidder zréck a Frankräich. Vun de 500.000 Männer, déi un der Campagne deelgeholl haten, sinn der nëmmen e puer Zéngdausend iwwer de gefruerene Floss Beresina komm. Dës Nidderlag huet villen aneren europäesche Kinneksheiser Mutt gemaach, a si hunn nees zu de Waffe géint den Napoléon gegraff, deen 1813 d'Schluecht vu Leipzig, och Vëlkerschluecht genannt, verluer huet. De Russlandfeldzuch war ganz kloer den Ufank vum Enn vum Napoléon senger Aventure.

D'franséisch Campagne[änneren | Quelltext änneren]

D'Villa dei Muline zu Portoferraio op Elba, wou den Napoléon a senger Verbannung residéiert huet. Haut e Musée

1814 koum et dann op en Neits zu enger Koalitioun tëscht Groussbritannien, Russland, Preisen an Éisträich. Obwuel den Napoléon nach eng Rei Victoiren dovundroe konnt, huet et sech terribel negativ ausgewierkt, datt hien elo un der Spëtz vun enger neier a jonker Arméi war, där et un Erfarung gefeelt huet. Paräis ass den 31. Mäerz 1814 gefall, an d'Maréchaux d'Empire hunn den Napoléon, dee sech dee Moment am Schlass vu Fontainebleau opgehalen huet, dozou iwwerriet, ofzedanken.

An der Nuecht vum 12. op den 13. Abrëll huet den Napoléon Gëft geholl, fir sech ëmzebréngen, mä entweder huet säi Mo rebelléiert, oder d'Gëft huet net gewierkt. Wéi och ëmmer, den Napoléon huet iwwerlieft.

Am Traité vu Fontainebleau gouf d'Insel Elba als säin Exil designéiert. Hien huet zwar de Keesertitel dierfe behalen, mä hien huet nëmme méi iwwer dës kleng Insel virun der toskanescher Küst regéiert.


                                       # Hei gëtt weider verbessert oder ergänzt - Gedold! #

D'Cent-Jours[änneren | Quelltext änneren]

A Frankräich klëmmt de Louis XVIII. op den Troun an ecartéiert dem Napoléon säi Bouf, den Napoléon II.. Den Napoléon ass besuergt ëm d'Ergoe vu senger Fra a sengem Bouf, déi sech an engem Konvoi op Wien rette konnten. Déi royalistesch Regierung refuséiert no enger kuerzer Zäit him seng versprache Pensioun ze bezuelen a Rumeure schwätze vun engem definitiven Exil am Südatlantik. Am Mäerz 1815 ass den Napoléon dunn erëm zréck um Kontinent. D'Arméien, déi vum Louis XVIII. geschéckt goufe fir hie festzehuelen, schléisse sech him un, an den Napoléon installéiert sech nees zu Paräis. Dës kuerzfristeg Period ass ënner dem Numm Cent-Jours an d'Geschicht agaangen. Seng Arméi gëtt awer schlussendlech an der Schluecht vu Waterloo, den 18. Juni 1815, geschloen an dëst ass dat definitiivt Enn vum Premier Empire.

Sankt-Helena an den Napoleon-Mythos[änneren | Quelltext änneren]

D'Longwood House zu Sankt Helena, wou hien a senger zweeter Verbannung residéiert huet a gestuerwen ass
Graf vum Napoléon (Invalides)

Den Napoléon gëtt vun de Brite gefaange geholl, an op d'Insel Sankt-Helena bruecht. Mat enger klenger Grupp vun him trei gebliwwene Leit huet hie sech beméit, seng Memoiren ze diktéieren. An der zweeter Hallschent vum Abrëll 1821 huet hie säin Testament geschriwwen. Den Napoléon stierft de 5. Mee 1821. Seng lescht Wierder waren entweder « France, armée, Joséphine » oder, de Memoire vu Sankt-Helena no « ...tête...armée...Mon Dieu ! ».

1955 koum de Journal vum Louis Marchand, dem Fousskniecht vum Napoléon, eraus. Hie beschreift doran déi lescht Méint vum Napoléon bis zu sengem Doud. Vill Leit hunn no där Lecture hir eege Schlëss gezunn a gemengt ze wëssen, datt de Keeser mat Arsen vergëft gouf. 2001 huet de Pascal Kintz vum Institut Légal de Strasbourg dës Thes ënnerstëtzt, wéi e bei enger Ënnersichung vun den Hoer vum Napoléon erausfonnt huet, datt den Niveau un Arsen bis zu 38-mol méi héich ass, wéi am Normalfall. Analyse vun der Zäitschrëft Science et Vie besoen, datt deen Niveau och an Echantillonë fonnt gouf, déi an de Joren 1805, 1814 an 1821 geholl gi sinn. Et muss een dozou bemierken, datt et zu där Zäit Gewunnecht war, gepuddert Parécken unzedoen, wat ebenfalls erkläre kéint, wéi den Arsen an d'Hoer koum. Offiziell ass den Napoléon u Mokriibs gestuerwen, grad wéi scho säi Papp a säi Bopa virun him.

Den Napoléon war mat der Joséphine de Beauharnais bestuet, an no senger Scheedung, mat der Keeserduechter Marie-Louise vun Éisträich. Aus sengem éischte Bestietnes gounge keng Kanner ervir (wat de Grond fir d'Scheedung war),mä en hat ee Jong mat der Marie-Louise: de Napoléon François Joseph Charles Bonaparte (1812-1832), dee bei senger Gebuert als roi de Rome betitelt gouf. Den Napoléon ass ausserdeem de Papp vun op d'mannst zwee illegitime Kanner gewiescht: vum Grof Charles Léon (1806-1881), Jong vun der Catherine Éléonore Denuelle de la Plaigne (1787-1868)), a vum Alexandre Florian Joseph Colonna, Grof Walewski (1810-1868), Jong vun der Maria Walewska (1789-1817), déi 1807 dem Napoléon seng Maîtresse gi war an 1816 mam Generol d'Ornano bestuet gouf.

Den Napoléon hat gefrot fir zu Paräis, um Ufer vun der Seine an an der Mëtt vun de Fransouse begruewen ze ginn, mä wéi hien 1821 gestuerwen ass, gouf hien op Sankt-Helena begruewen. 1840 goufe seng stierflech Iwwerreschter offiziell a quasi am Triumph rapatriéiert an zu Paräis ënner dem Invalidendoum an engem monumentale Sarkophag bäigesat.

Accueil vum Napoleon I. virun der Festung Lëtzebuerg den 9. Oktober 1804. Postkaart vum Louis Kuschmann.

Openthalt vum Napoléon zu Lëtzebuerg[änneren | Quelltext änneren]

Den Napoleon Bonaparte war vum 9. bis den 10. Oktober 1804 am Département des Forêts. Den 9. Oktober koum hie vun Tréier iwwer Waasserbëlleg an Nidderaanwen an d'Stad Lëtzebuerg. Bei sengem Empfank virun der Festung krut hien d'Schlëssele vun der Stad iwwerreecht, déi hien awer net ugeholl huet, dofir awer sot: "Si sinn a gudden Hänn, déi vun der Muttergottes (Notre-Dame de Luxembourg)".[2] D'Nuecht huet den Napoléon am haitege groussherzogleche Palais verbruecht huet. Den Dag drop ass hie vu Lëtzebuerg iwwer Lonkech op Paräis gezunn.[3]

Aner Bonaparten[änneren | Quelltext änneren]

Geschwëster[änneren | Quelltext änneren]

Neveuen an Niessen[änneren | Quelltext änneren]

Berüümt Nokommen[änneren | Quelltext änneren]

Literatur zum Theema[änneren | Quelltext änneren]

  • Adolphe Thiers, Histoire du Consulat et de l'Empire, an 20 Bänn; Paräis (bei 3 verschidden Éditeuren), 1845-1862.
  • Louis Madelin, Histoire du Consulat et de l'Empire, a 16 Bänn (ee Klassiker); 2003 a 4 Bänn zu Paräis (Robert Laffont, coll. 'Bouquins') nei opgeluecht.
  • André Castelot, Bonaparte; Paräis (Perrin), 1967.
  • André Castelot, Napoléon; Paräis (Perrin), 1968.
  • Jean Tulard, Napoléon, ou le mythe du sauveur; Paräis (Fayard), 1977 (ëmmer nees nei opgeluecht a geleeëntlech ergänzt).
  • Thierry Lentz, Napoléon; Paräis (Presses universitaires de France, collection 'Que sais-je?'), 2003.
  • Thierry Lentz, Nouvelle histoire du Premier Empire, a 4 Bänn; Paräis (Fayard), 2002-2010.
  • Emmanuel de Waresquiel, Cent Jours, la tentation de l'impossible, mars-juillet 1815; Paräis (Fayard), 2008.
  • Emmanuel de Las Cases, Le Mémorial de Sainte-Hélène; wëssenschaftlech Neiausgab vum rëmfonnten Originalmanuskript duerch den Thierry Lentz, de Peter Hicks, de François Houdecek an d'Chantal Prévot; Paräis (Perrin), 2017; 827 Säiten; ISBN 978-2-262-07060-1
  • Jacques Dollar, Napoléon et le Luxembourg; Lëtzebuerg (Imprimerie Saint-Paul), 1979; 415 S.


Kuckt och[änneren | Quelltext änneren]

Um Spaweck[änneren | Quelltext änneren]

Commons: Napoleon Bonaparte – Biller, Videoen oder Audiodateien


Referenzen[Quelltext änneren]

  1. Seit 1796 nannte sich Napoleone Buonaparte selbst französisch Napoleon Bonaparte. Ullrich, S. 35.
  2. Gilbert Trausch, 1995. La ville de Luxembourg à l'heure républicaine. L'octave en 1798. In: Un passé resté vivant. Mélanges d'histoire luxembourgeoise. Lions Club Luxembourg Doyen. S. 48.
  3. J. Dollar, 1979