Emmanuel Servais

Vu Wikipedia
Wiesselen op: Navigatioun, sichen

Den Lambert Joseph Emmanuel Servais gebuer den 11. Abrëll 1811 zu Miersch, a gestuerwen de 17. Juni 1890 zu Bad Nauheim, war e lëtzebuergesche Politiker an Auteur.[1]

Säi Liewen[änneren | Quelltext änneren]

Den Emmanuel Servais

Den Emmanuel Servais huet vun 1829 bis 1833 zu Gent, Paräis a Léck Droit studéiert a sech duerno zu Arel als Affekot niddergelooss. Hien huet eng aktiv Roll bei der Belscher Revolutioun gespillt a gouf Member vum Provënzialrot. An deene Joren huet hien och eng Zeitung gegrënnt an erausginn, L'écho du Luxembourg.

1839 ass den Emmanuel Servais zréck op Miersch komm an huet sech um Barreau an der Stad Lëtzebuerg ageschriwwen.

Plack um Servais-Haus zu Miersch

Tëscht 1841 an 1848 war e Member vun der Versammlung vun de Stänn, an 1848, als Vertrieder vum Kanton Miersch, an der Assemblée constituante.

Hie war och 1848-1849 Deputéierten an der Frankfurter Nationalversammlung

Vun 1853 bis 1857 war hien Administrateur général vun de Finanzen - haut géif ee Minister soen - an der Regierung Simons.

Vum 28. November 1857 bis den 3. Dezember 1867 war hie Member vum Staatsrot.[2]

Enn 1867 gëtt hie Staatsminister a President vun der Regierung (bis de 26. Dezember 1874, wéi en iwwerraschend säi Récktrëtt bekannt gëtt).

Vum 27. Dezember 1874 bis den 8. November 1887 war hie President vum Staatsrot.[3]

Vun 1887 bis 1890 war hie President vun der Chamber.

Vun 1875 bis 1890 war hie Buergermeeschter vun der Stad Lëtzebuerg.

Den Emmanuel Servais huet véier Lëtzebuerger Konstitutioune mat ausgeschafft: déi vun 1841, 1848, 1856 an 1868, an huet mam Victor de Tornaco zesummen den Traité vu London vun 1867 mat ënnerschriwwen.

No där aussergewéinlecher politescher Carrière huet hie sech och als Auteur en Numm gemaach, z. B. iwwer déi réimesch Institutioune vun der Zäit virum Zweete Punesche Krich.

Seng Autobiographie ass 1990 vun der Fondation Servais nees nei publizéiert ginn.

Den Emmanuel Servais war de Papp vum Émile Servais an de Brudder vum Philippe Servais.

Seng Publikatiounen[änneren | Quelltext änneren]

  • Servais, E., 1895. Autobiographie. Publications de la Section historique de l'Institut grand-ducal de Luxembourg, vol. 43. Imprimerie V. Buck. [1990 nei erausgi vun der Fondation Servais, Imprimerie Centrale. 211 S.].

Gielercher [4][änneren | Quelltext änneren]

Kuckt och[änneren | Quelltext änneren]


Virgänger:
Charles Simonis
Buergermeeschter vun der Stad Lëtzebuerg
1875 - 1890
Nofolger:
Dominique "Alexis" Brasseur


Chamberpresidenten

Gaspard-Théodore-Ignace de la Fontaine - Charles Metz - Théodore Pescatore - Victor de Tornaco - Jean-Mathias Wellenstein - Jean-Pierre Toutsch - Norbert Metz - Michel Witry - Paul de Scherff - Félix de Blochausen - Jean Pierre Foehr - Jacques-Gustave Lessel - Zénon de Muyser - Emmanuel Servais - Théodore Willibrord de Wacquant - Charles-Jean Simons - Auguste Laval - Edouard Hemmer - François Altwies - René Blum - Emile Reuter - Joseph Bech - Victor Bodson - Romain Fandel - Pierre Grégoire - Antoine Wehenkel - René Van Den Bulcke - Léon Bollendorff - Erna Hennicot-Schoepges - Jean Spautz - Jean Asselborn - Lucien Weiler - Laurent Mosar - Mars Di Bartolomeo
Doyens d'âge: Mathias Ulrich - Jean-Pierre Urwald - Nicolas Wirtgen


Referenzen[änneren | Quelltext änneren]